ถ้าหากหลงเฉินสามารถเข้าไปยังหุบเขาโอสถและเข้าสู่เส้นทางแห่งวิถีโอสถได้ ก็ย่อมได้รับความสำเร็จจนก้าวสู่การเป็นเซียน นี่ยังมีเรื่องอันใดที่สามารถทำให้ผู้คนคาดหวังไปได้มากกว่านี้อีกอย่างนั้นหรือ?
“ท่านปรมาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะต้องขยันหมั่นเพียรต่อไปอย่างแน่นอน”
ที่ปรมาจารย์หวินฉีไม่ได้รับหลงเฉินเอาไว้เป็นศิษย์เมื่อก่อนหน้านี้ เพราะเกรงว่าจะทำให้หลงเฉินได้รับผลกระทบจากความอาฆาตพยาบาทของเว่ยชางไปด้วย
ขณะนี้ความสัมพันธ์ของหลงเฉินและเว่ยชางมีแค่เพียงฟ้าดินเท่านั้นที่จะล่วงรู้ แม้ว่าหลงเฉินจะเป็นเพียงศิษย์แค่ในนามที่ผู้คนต่างคิดไปเอง แต่เขาก็ทำให้ชายชราผู้นี้รู้สึกภาคภูมิใจอย่างถึงที่สุด
ก่อนที่หลงเฉินจะขอกลับไป ปรมาจารย์หวินฉีก็ได้เตือนสติให้เขาระมัดระวังเอาไว้อยู่ทุกฝีก้าว เกรงว่าอีกฝ่ายนั้นจะลอบทำร้ายจากด้านหลังได้ทุกเมื่อ หลงเฉินได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่พยักหน้าอย่างว่าง่าย
เขาเดินออกมาจากชุมนุมผู้หลอมโอสถแล้วมุ่งหน้ากลับจวน ขณะนี้สภาวะร่างกายของเขาถูกฟื้นฟูขึ้นมาจนเกือบสมบูรณ์แล้วจึงถึงเวลาที่จะกลับจวนไปได้อย่างปลอดภัย
