หลงเฉินจ้องมองไปยังแผ่นป้ายที่วางอยู่กลางฝ่ามือของปรมาจารย์หวินฉี มันมีพื้นผิวที่เกลี้ยงเกลา ตรงกลางมีรอยนูนขึ้นมาเป็นรูปเตาหลอมโอสถ แผ่นป้ายนั้นทอประกายเจิดจ้าราวกับแสนยานุภาพนับหมื่นสายจนทำให้หลงเฉินรู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาลบางอย่างที่กระจายไปโดยรอบ
ด้านหลังของแผ่นป้ายมีลวดลายของภูเขาที่มีลำธารไหลผ่านอยู่โดยรอบ สายลมแห่งไอเซียนรายล้อมเอาไว้เหมือนกับภาพวาดอย่างหนึ่ง
“นี่คือสิ่งที่อาจารย์รุ่นก่อนได้มอบให้ข้าเอาไว้เป็นที่ระลึก คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะทำให้พวกเราที่เป็นศิษย์พี่น้องต้องมาบาดหมางใจกันอย่างเนิ่นนานถึงเพียงนี้”
ปรมาจารย์หวินฉีลูบไปที่แผ่นป้ายแผ่นนั้นเบาๆ แววตาของเขาช่างยากแท้จะหยั่งถึง ความรู้สึกที่โกรธแค้นผสมผสานกับความโศกเศร้า
หลงเฉินได้แต่นั่งฟังอยู่อย่างเงียบๆ ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามอันใดออกไป หลังจากที่ปรมาจารย์หวินฉีจัดการกับสภาพอารมณ์ของเขาจนสงบนิ่งแล้ว จึงบอกเล่าเรื่องราวของเขาต่อ
