อยู่มาวันหนึ่งหวินฉีก็ได้เรียกสติกลับคืนมาจากความโกรธแค้นทั้งหมด ว่าหากยังปล่อยเรื่องราวให้เป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่มีวันสิ้นสุด ไม่เพียงแต่จะไม่ได้แก้แค้นเท่านั้น แต่ยังต้องเสียเวลาในการใช้ชีวิตของตัวเองไปอีกด้วย
หลังจากนั้นเขาก็ได้ใช้วิชาหลอมโอสถอันแกร่งกล้าเข้าร่วมกับชุมนุมผู้หลอมโอสถจนกลายเป็นผู้นำของสภาทำให้เขาปล่อยวางความเคียดแค้นเอาไว้ได้พักหนึ่ง
ผ่านไปหลายปีต่อมาเว่ยชางก็ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสถานะผู้นำของสภาชุมนุมผู้หลอมโอสถด้วยเช่นเดียวกัน
แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยผ่านไปกว่าสามสิบปีแล้ว แต่ว่าความแค้นที่ฝังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจก็ยังคงไม่ถูกลดทอนลงไปตามกาลเวลา ผู้นำของสภาทั้งสองยังคงปะทะฝีมือกันอยู่หลายครั้งหลายครา
หลายปีที่เว่ยชางหนีหายไป เขาก็มุ่งมั่นในการฝึกฝนฝ่ามือพิษของพลังหยินอย่างหนักหน่วง ทุกครั้งที่มีการต่อสู้ของพวกเขาก็ยังคงเป็นหวินฉีที่อยู่เหนือกว่าขั้นหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจที่จะจัดการกับเว่ยชางได้อย่างราบคาบจนปล่อยให้หลบหนีไปได้ทุกครั้ง
