“เจ้ากำลังสงสัยอยู่ใช่หรือไม่ว่าแผ่นป้ายแผ่นนี้คือสิ่งใดกัน เหตุใดจึงทำให้พวกข้าต้องมาเข่นฆ่ากันอยู่เช่นนี้?” เมื่อเล่ามาจนถึงตรงนี้ จู่จู่ปรมาจารย์หวินฉีก็เอ่ยถามหลงเฉินขึ้นมาจนตั้งตัวไม่ทัน
หลงเฉินพยักหน้าไปมาอย่างใคร่รู้ว่าเหตุใดสิ่งนั้นถึงทำให้เว่ยชางถึงอยากได้ไปครอบครองจนบ้าคลั่งขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้
ใบหน้าของปรมาจารย์หวินฉีปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาทันที แล้วกล่าวออกไปว่า “ความจริงแล้วเว่ยชางเองก็ไม่ทราบว่าสิ่งนี้คืออะไร เขาคิดว่าท่านอาจารย์คงจะทิ้งเคล็ดวิชาลับเอาไว้ แต่แท้จริงแล้วสิ่งนี้เป็นเพียงแผ่นป้ายธรรมดาเท่านั้น”
“แผ่นป้ายปกติธรรมดาอย่างนั้นหรือ?” หลงเฉินเบิกตากว้าง เพียงแผ่นป้ายธรรมดาแผ่นหนึ่งถึงกับยอมแลกชีวิตของคนรักไปอย่างนั้นหรือ?
“ใช่ เพียงแค่แผ่นป้ายธรรมดาที่ไม่ได้มีประโยชน์อันใดเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนที่อาจารย์ได้มอบมันไว้ให้กับข้า เขาให้ข้ากล่าวคำสัตย์สาบานด้วยชีวิตว่าจะไม่ยกมันให้กับผู้ใด
