เดิมทีแล้วข้าก็ไม่ได้ต้องการให้เว่ยชางมาร้องขอด้วยวาจาต่างๆ นานา ตัวข้าเองก็คิดจะมอบให้เขานำไปดูแลแทนอยู่แล้ว แต่ก็สายจนเกินไป นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะลงมืออย่างอำมหิตต่อศิษย์น้องหญิงได้ลงคอ…” หวินฉีก็ได้ทอสีหน้าปรากฏความเกรี้ยวกราดและจิตสังหารขึ้นมา
หลงเฉินจ้องมองไปยังใบหน้าของปรมาจารย์หวินฉีที่ยังหลงเหลือความเสียใจและโทษตัวเองอยู่ เพียงเพื่อรักษาสิ่งที่เป็นเหมือนขยะชิ้นหนึ่งถึงกับนำหายนะมาสู่คนรักของตัวเอง ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเขาแทนก็คงจะต้องคลั่งตายไปแล้วอย่างแน่นอน
“แผ่นป้ายแผ่นนี้เป็นเสมือนหลักฐานในการเข้าศึกษา” ปรมาจารย์หวินฉีสูดลมหายใจเข้าฟอดหนึ่ง จนสภาพจิตใจเริ่มกลับคืนสู่ภาวะปกติแล้วกล่าวออกมา
“หลักฐาน?” หลงเฉินอดไม่ได้ที่จะงงงันขึ้นมา
“ใช่แล้ว ที่นั้นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีโอสถ——ป้ายแผ่นนี้เป็นหลักฐานเพื่อผ่านเข้าไปศึกษายังหุบเขาโอสถ อีกทั้งหุบเขาโอสถนี้……ช่างเถิด ข้ายังไม่กล่าวจะดีกว่า มันยังเป็นเรื่องที่ห่างไกลจนเกินจะเอื้อมไปถึงในตอนนี้
