ที่เจ้าควรทราบก็มีแค่การจะก้าวสู่วิถีโอสถนั้นจำเป็นจะต้องมีเป้าหมายอยู่ภายในจิตใจอย่างมั่นคง พวกเราที่อยู่ในเขตรอบนอกเช่นนี้จึงไม่อาจล่วงรู้ถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้นมาก่อน
แผ่นป่ายนี้ที่ข้านำติดตัวเอาไว้มานับหลายสิบปี บัดนี้ข้าจะขอมอบมันให้แก่เจ้า” กล่าวจบ หวินฉีก็ได้ส่งแผ่นป้ายให้หลงเฉิน
“ท่านปรมาจารย์ นี่เป็นของแทนใจจากอาจารย์ของท่าน เด็กน้อยอย่างข้าไม่กล้าที่จะรับเอาไว้ได้หรอก” หลงเฉินโบกมือไปมาแล้วกล่าวออกมาอย่างรีบร้อน
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์ของข้าเหลือทิ้งไว้ให้แก่ข้า แต่เป็นสิ่งที่เขาต้องการให้ข้าส่งมอบมันต่อไป แม้ในตอนนี้ข้าจะมอบให้แก่เจ้า แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถนำไปใช้ได้” ปรมาจารย์หวินฉีส่งยิ้มให้หลงเฉิน
“หือ?”
“ถึงแม้ว่าแผ่นป้ายแผ่นนี้จะเป็นหลักฐานเพื่อผ่านเข้าสู่ประตูอีกด้านหนึ่ง แต่หากไม่มีพลังฝีมือที่มากพอ แม้แต่หุบเขาเองเจ้าก็ไม่อาจที่จะหาพบ คงไม่ต้องคาดหวังที่จะไปถึงประตูได้” ปรมาจารย์หวินฉียิ้มออกมาอย่างขมขื่นแล้วกล่าวต่ออีกว่า
