“การฝึกโอสถและวิทยายุทธ์ควบคู่กันนั้นไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้ แต่ทว่าโดยพื้นฐานแล้วจำเป็นจะต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง การแบ่งใจเป็นสองย่อมทำให้เกิดการสูญเสียพลังไปมากกว่าครึ่ง ตามประวัติศาสตร์ของผู้ฝึกโอสถและวิทยายุทธ์ควบคู่กันนั้นมักจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่มีไปอย่างไร้ประโยชน์ ยังไม่เคยมีผู้ใดกระทำได้สำเร็จโดยไม่สูญเสียสิ่งใดไปเลย ข้าไม่อยากให้เจ้าเกิดความเสียใจในตอนสุดท้าย” ปรมาจารย์หวินฉีส่ายหน้าไปมา
คำพูดของปรมาจารย์หวินฉีนั้นถูกต้องทั้งหมด ต่อให้มีพรสวรรค์ที่มากกว่านี้หลายเท่าตัว แต่หากไม่มีขุมพลังเต็มส่วนที่จะใช้การควบคุมก็จะเสมือนคงอยู่อย่างสามัญไปตลอด
โอสถและวิทยายุทธ์ที่ควบคู่กันจะทำให้แบ่งกำลังในการฝึกฝนออกเป็นสองส่วน มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเลยที่บอกต่อถึงความยากลำบากและความเจ็บปวดให้กับคนรุ่นหลังว่าหนทางสายนี้ไม่ใช่หนทางที่ดี
หลงเฉินในตอนนี้โดดเด่นทั้งเส้นทางแห่งโอสถและเส้นทางวิทยายุทธ์ ด้วยพรสวรรค์ที่ได้แสดงออกมาให้เหล่าผู้คนมากมายได้ประจักษ์แก่สายตาจนเกิดความตื่นตระหนกกันไปทั้งหมด แม้แต่ผู้ที่เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอย่างหวินฉีก็ยังไม่อาจที่จะเอ่ยปากให้หลงเฉินวางมือจากเส้นทางวิทยายุทธ์ได้
