ดังนั้นปรมาจารย์หวินฉีจึงได้กล่าวออกมาอย่างว้าวุ่นใจ แต่หลงเฉินกลับไม่ได้คิดตามเช่นนั้น เขาเองก็ทราบดีถึงกฎเกณฑ์ข้อนั้นอยู่แล้วก่อนที่จะเข้าสู่หนทางสายนี้
“ที่ข้ามาในวันนี้นั้นตั้งใจที่จะมากราบขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ได้ช่วยเหลือข้าเอาไว้” หลงเฉินซาบซึ้งที่ปรมาจารย์หวินฉีให้การสนับสนุนและหยิบยืมวัตถุดิบ
“เหอะเหอะ เรื่องนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อวานนี้เจ้าเองที่เป็นคนช่วยข้าระบายอารมณ์ไปได้ไม่น้อย ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้าจึงจะถูก”
ปรมาจารย์หวินฉีหัวเราะออกมา จากนั้นก็ยื่นเบาะสานใบหนึ่งให้แก่หลงเฉินเอาไว้รองนั่ง แล้วก็กล่าวต่อว่า “เจ้าทราบหรือไม่ว่าเหตุใดข้ากับเว่ยชางจึงไม่อาจอยู่ร่วมกัน ราวกับเป็นเพลิงและวารีที่ไม่สามารถมาบรรจบกันได้?”
.
.
.
