เซี่ยฉางเฟิงนั้นสูญเสียศาสตราวุธชิ้นสำคัญ ส่วนเว่ยชางนั้นก็สูญเสียสัตว์เพลิง ต่อให้ใช้ตาตุ่มคิดก็ยังพอจะเดาออกว่าพวกเขาเหล่านั้นคงจะไม่ยอมหยุดอยู่เพียงเท่านี้อย่างแน่นอน
ตลอดทั่วทั้งจักรวรรดิเฟิงหมิงก็ทราบกันดีว่าที่พึ่งของหลงเฉินนั้นมีแค่ปรมาจารย์หวินฉีเพียงผู้เดียวเท่านั้น แต่ว่าปรมาจารย์เป็นผู้นำของชุมนุมผู้หลอมโอสถจึงไม่อาจที่จะสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวหรือศึกแก่งแย่งชิงดีภายในจักรวรรดิได้
นอกเสียจากว่าหลงเฉินจะยินยอมเข้าร่วมกับชุมนุมผู้หลอมโอสถอย่างไม่มีข้อแม้ ละทิ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับทางเฟิงหมิงทั้งหมด แต่ด้วยความทนทุกข์ทรมานจากการถูกข่มเหงมานานหลายปีเช่นนี้ ถ้าหากหลงเฉินไม่ตามหามือมืดข้างนั้น จะให้เขาวางใจลงได้อย่างนั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้นจะให้เขาทอดทิ้งฉู่เหยาเอาไว้เบื้องหลังได้อย่างไรกัน? ยิ่งเวลานี้ฉู่เหยาเองก็เป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องราวเหล่านี้ด้วยเช่นกัน ทำชะตากรรมของนางช่างเหมือนกับเขาในอดีต จนคิดไปว่าผู้ที่ลงมือต่อฉู่เหยาจะเป็นคนเดียวกับที่ช่วงชิงรากปราณของเขาหรือไม่?
