“ชิ!”
ลูกดอกสายหนึ่งกำลังพุ่งเป้าเข้ามาที่ข้างเอวของหลงเฉิน หากเขารู้สึกตัวช้าไปกว่านี้เพียงแค่เสี้ยวเดียวอาจถูกลูกดอกนั้นปักเข้าไปอย่างแน่นอน
หลงเฉินที่กลิ้งล้มลงไปกับพื้นอยู่หลายตลบค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปยังลูกดอกที่บัดนี้ได้ปักอยู่บนน่องข้างซ้ายของหว่างซานจนจมมิดเข้าสู้กล้ามเนื้อ
จากนั้นเขาก็ได้ปรายตาไปมองที่ใบหน้าของหว่างซานที่อ้าปากตาค้างเหลือกอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างไร้ซึ่งวี่แววของประกายแห่งชีวิตคล้ายกับดวงตาของปลาที่ตายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
กลิ่นเหม็นอับอย่างรุนแรงก็ได้โชยพัดออกมาเป็นระลอกจากน่องของหว่างซาน กลิ่นเหม็นนั้นคละคลุ้งอยู่ทั่วทั้งบรรยากาศอย่างรวดเร็ว เป็นครั้งแรกที่หลงเฉินพยายามที่จะปิดกลั้นลมหายใจ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงอาการวิงเวียนภายในหัวจนรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา
“เป็นพิษที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง”
หลงเฉินตื่นตกใจขึ้นมาภายในใจอยู่ไม่น้อย ลูกดอกดอกนั้นอาบชโลมด้วยพิษที่ร้ายแรงและเกินพิกัด เพียงแค่ได้กลิ่นที่โชยพัดออกมาก็ยังเกิดอาการประหลาดขึ้นมาได้ แต่หลงเฉินเองก็ยังไม่อาจจะจำแนกได้ว่านั่นเป็นพิษชนิดใดกันแน่
