ด้วยระดับความเข้มข้นของกลิ่นเช่นนี้ อย่างน้อยก็คงต้องมาจากพิษของสัตว์มายาระดับที่สามขึ้นไป ผู้ที่มีระดับน้อยกว่าขอบเขตขั้นก่อโลหิตคงไม่อาจที่จะมีชีวิตรอดจากพิษร้ายนี้ไปได้
“สามหาวนัก!”
เสียงตะโกนอันโกรธเกรี้ยวของปรมาจารย์หวินฉีดังขึ้นอีกครั้ง เขายื่นมือใหญ่ข้างหนึ่งที่มีหอกยาวเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วพุ่งทะยานเข้าไปทางเว่ยชางอย่างรวดเร็ว
เมื่อเว่ยชางพบว่าหลงเฉินสามารถเอาชีวิตรอดจากกระบวนท่าของเขาได้ ก็อดเกิดอาการแตกตื่นขึ้นมาอยู่ไม่น้อยเลย และอีกฝั่งหนึ่งก็พบหวินฉีกำลังพุ่งโจมตีเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาจึงรีบเก็บหน้าไม้ที่อยู่ในมือเอาไว้ในแหวนมิติ ลูกดอกอาบพิษเมื่อครู่ก็คงจะพุ่งออกมาจากที่นั่นอย่างไม่ต้องสงสัย
“ตูม!”
เว่ยชางตวัดข้อมือเพื่อเรียกกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาต้านหอกยาวที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ลดละจนเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมาในปะรำพิธี ก่อเกิดเปลวเพลิงลุกโชนกระจายไปทั่วทั้งจตุรทิศ แผดเผาบริเวณโดยรอบจนผู้คนต่างหนีกันกระเจิดกระเจิง
หลงเฉินที่มีร่างกายทรุดโทรมในตอนนี้ กลับอยู่ในระยะที่ใกล้ที่สุดซึ่งห่างแค่เพียงสิบช่วงตัวก็ได้ถูกพลังปราณของสองปรมาจารย์ซัดกระเด็นออกไปไกลหลายจั่ง
