ในขณะที่หลงเฉินกำลังจะล้มกลิ้งลงกับพื้นจากแรงซัดจนกระเด็นออกมาเมื่อครู่ ก็ถูกแส้เส้นหนึ่งที่แฝงเอาไว้ด้วยกลิ่นหอมหวนโอบรัดร่างของเขาอยู่ กลิ่นหอมที่ลี้ลับนั้นเตะเข้ามาที่จมูกของเขาอย่างรุนแรง
“ฉู่เหยา”
หลงเฉินหันหน้ากลับมายังปลายแส้อีกข้างหนึ่งก็พบใบหน้าอันงดงามของฉู่เหยาที่เขาช่างคุ้นเคยกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา ฉู่เหยาค่อยๆ ปลดแส้แล้วร่างของเขาก็ได้เอนลงตรงตักของนาง
“หลงเฉิน…ต้องขอโทษด้วย เป็นข้าเองที่ทำร้ายเจ้า”
ฉู่เหยาร่ำร้องออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำตาไหลรินอาบไปทั้งสองแก้ม นางทราบอยู่แก่ใจดีว่าการต่อสู้ในครั้งนี้ของหลงเฉินย่อมต้องเกี่ยวข้องกับนางกว่าครึ่งส่วนทีเดียว
ถ้าหากไม่มีเรื่องของนางมาข้องเกี่ยวแล้วละก็ เป็นไปได้ว่าหลงเฉินคงจะไม่ทำสิ่งที่บ้าบิ่นถึงเพียงนี้ จนเกือบจะต้องทิ้งชีวิตไปอยู่นับครั้งไม่ถ้วน แค่คิดถึงสิ่งนั้นก็ยิ่งเจ็บปวดขึ้นในใจอย่างถึงที่สุด
“กล่าวเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า เจ้าตัวบัดซบเซี่ยฉางเฟิงนั่น ข้าเองก็ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย” หลงเฉินปลอบโยนหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่เบื้องหน้า
