ทว่าหลงเฉินกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย เกี่ยวกับเรื่องเช่นนี้ย่อมมีรับและเสียบางอย่างไป อีกทั้งการสารภาพรักต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ต่อให้เขาตายไปก็ใช่ว่าจะสามารถรับผิดชอบนางได้
เหล่าผู้คนต่างก็ได้เดินจากบริเวณนั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว คงเหลือแต่เพียงเหล่าทหารส่วนหนึ่งที่กำลังเก็บกวาดเศษความพังพินาศของงานอยู่ ส่วนศพของหว่างซานนั้นก็ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปก่อนหน้านี้แล้ว
“ไปเถิด กลับกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที ซือเฟิง…อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” หลงเฉินกล่าวถามออกไปเมื่อถูกเจ้าลิงผอมพยุงร่างเอาไว้
“ข้าไม่เป็นไร หลงเฉิน ข้า……” ซือเฟิงเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาที่ใจร้อน หลงเฉินก็คงจะไม่ต้องขึ้นไปประลองจนเกือบต้องทิ้งชีวิตไป
“สหายกันไม่จำเป็นที่จะต้องกล่าววาจาไร้ประโยชน์อันใดออกมาหรอก เจ้าก็ดูแลอาการบาดเจ็บให้ดี แล้วหมั่นฝึกฝนให้พลังเพิ่มพูนแล้วค่อยกลับมาล้างแค้นเถิด” หลงเฉินโบกมือไปมาแล้วกล่าว
“ล้างแค้น? หว่างซานได้ตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?” เจ้าอ้วนถามออกมาด้วยความสงสัย
