หลงเฉินแสยะยิ้มขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร พวกพ้องต่างก็อดที่จะประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้ ที่หลงเฉินกำลังคิดอยู่นั้นก็คือ… ?
“เอาละ พวกเจ้าไปส่งข้าและซือเฟิงก่อน พวกข้าจำเป็นที่จะต้องเข้ารักษาอาการบาดเจ็บอีก หากว่าไปตามความเป็นจริงแล้ว ตอนนี้ข้ารู้สึกได้ว่ากระดูกของข้านั้นใกล้จะแตกเป็นเสี่ยงแล้ว” หลงเฉินหัวเราะร่าขึ้นมาอย่างสดใส
พวกเขารีบเข้าไปพยุงที่ร่างของหลงเฉินเอาไว้ หลงเฉินได้ใช้พลังออกไปมากจนเกินไป ตลอดทั้งร่างกายก็เลยแทบจะไม่หลงเหลือพลังปราณเอาไว้เลย
เมื่อพวกเขาทั้งหมดได้เดินจากออกไปไกลห่าง ก็ได้มีเงาร่างของผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังแล้วจ้องมองออกไปด้วยสายตาที่เย็นเยียบจากมุมหนึ่ง เงาร่างนั้นกล่าวพึมพำกับตันเองว่า
“ช่างน่าเหลือเชื่อเสียจริง หลงเฉินเติบโตไปจนถึงระดับนี้ได้ แท้ที่จริงแล้วเขานั้นเก็บซ่อนความลับเช่นนี้มาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ?”
คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล เขาก็คือองค์ชายสี่นั่นเอง พลังทั้งหมดของหลงเฉินที่ได้ปะทุออกมาอย่างมากมายมหาศาลในวันนี้ช่างอยู่เหนือความคาดหมายของผู้คนทั้งหมดรวมกับไปถึงเขาด้วย
