ไทเฮาประกาศผลลัพธ์ออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อสิ้นเสียงนั้นผู้คนโดยรอบก็กลับคืนสู่ความคึกครื้นขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวทั่วทั้งเขตลานประลองก็มุ่งหน้าหลั่งไหลเข้าไปหาหลงเฉินประดุจสายธารที่เชี่ยวกราด
หลงเฉินเกิดอาการแตกตื่นขึ้นมาไม่น้อย เมื่อเห็นหญิงสาวนางหนึ่งยื่นดอกไม้จำลองชุดหนึ่งมาวางไว้บนศีรษะของหลงเฉิน
ขณะนี้หลงเฉินยังไม่ทันจะตั้งตัวอย่างมีสติ อีกทั้งกำลังคิดจะกล่าวบางอย่างออกไป ก็ได้มีหญิงสาวอีกเจ็ดแปดนางเดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง พวกนางไม่สนว่าหลงเฉินจะยินยอมหรือไม่แล้วนำดอกไม้จำลองที่ประดิษฐ์ขึ้นมาด้วยตัวเองคล้องไปที่คอของหลงเฉินอย่างรวดเร็ว
ฉู่เหยาส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาในขณะที่ยืนมองอยู่ทางด้านข้าง ดวงตาคู่งามเต็มเปี่ยมไปด้วยความขบขันกับร่างกายที่แข็งทื่อของหลงเฉินในตอนนี้
“นี่……”
บนร่างหลงเฉินเต็มไปด้วยดอกไม้จำลองที่คล้องสานกันไปทั่ว เรียกได้ว่ามากมายจนแทบจะไม่หลงเหลือพื้นที่ที่จะมองเห็นร่างกายของเขาได้เลย ขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่างต่อเหล่าหญิงสาวเหล่านั้น ทันใดนั้นท่ามกลางผืนฟ้าก็ได้มืดมิดลง ท้องฟ้าในสายตาของเขาได้เต็มไปด้วยพวงดอกไม้ที่ทับถมเข้ามาอย่างท่วมท้น
