ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งออกมาจากท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชนไปเมื่อครู่ เงาร่างนั้นของเว่ยชางกำลังเดินโซซัดโซเซอยู่ก่อนที่จะทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง จากนั้นร่างของเขาก็ได้หายลับไปจากขอบฟ้ายามวิกาล
ราวกับคาดคิดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผลลัพธ์จะต้องเป็นเช่นนี้ ปรมาจารย์หวินฉีจ้องมองไปยังร่างของเว่ยชางที่เพิ่งจะหายลับไปด้วยสายตาที่เย็นชา จากนั้นก็ได้หันหลังกลับไปนั่งยังเก้าอี้ตัวเดิมของตัวเอง
ตลอดทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าในยามค่ำคืน ผู้คนบางส่วนมองไปยังฉู่เหยาที่กำลังประคองหลงเฉินขึ้นมาจากพื้น แล้วก็หันกลับไปมองยังใบหน้าที่ชาด้านของเซี่ยฉางเฟิงอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจจนไม่ทราบว่าจะกล่าววาจาออกมาอย่างไรดี
สีหน้าของไทเฮาก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกนอกลู่นอกทางไปมากจนนางไม่อาจควบคุมได้ ทั้งที่นางนั้นคือผู้ปกครองของจักรวรรดิเฟิงหมิง แต่ก็ยังไม่อาจที่จะล่วงล้ำเข้าไปได้จัดการได้เลยแม้แต่น้อย
“หลงเฉินชนะ งานเทศกาลในปีนี้ก็ถือว่าจบสิ้นลงเสียที”
