ชายแก่ทั้งสองต่างก็อยู่ในชนชั้นผู้นำของชุมนุมผู้หลอมโอสถของจักรวรรดิ อยู่ในจุดสูงสุดอันเป็นที่เคารพนับถือของผู้คน หากได้ลงมือต่อกรกันแล้ว อย่าว่าแต่เหล่ารุ่นเยาว์เลย แม้แต่เหล่าขุนนางเองก็ไม่อาจเอื้อมที่จะจดจ้องสายตามองไปโดยตรง
“เว่ยชาง เจ้ามีชีวิตอยู่มาก็หลายปีแต่ยังคงไม่มีความก้าวหน้าเช่นเดิม จงไสหัวไปเสียเถิด——หนามมังกรโลกันตร์!”
หวินฉีตะโกนจนท้องนภาสั่นไหว ในมือถือที่ถือหอกยาวอยู่ก็ได้จ้วงแทงออกไปด้านหน้า พุ่งผ่านสายลมจนเกิดความว่างเปล่าขึ้น พื้นดินที่หอกขยับผ่านก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยว เปลวเพลิงเคลื่อนไหวดุจมังกรตัวหนึ่งกำลังแหวกว่ายอากาศที่อยู่เบื้องหน้า
เว่ยชางก็ได้ตะโกนออกมาเสียงดังด้วยเช่นกัน จู่จู่กระบี่ยาวที่อยู่ในมือก็กลายเป็นโล่เหล็กกล้าขนาดใหญ่เข้าปิดบังร่างกายของเขาเอาไว้ ทั้งหอกทั้งโล่ต่างก็ต้านทานพลังกันเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย
“เพล้ง!!”
แรงระเบิดเกิดแสงเจิดจ้าขึ้นบนท้องฟ้า กลุ่มหมอกควันปกคลุมอย่างหนาแน่นทั่วทั้งบรรยากาศคล้ายกับถูกเผาไหม้ไปแล้วส่วนหนึ่งจนผู้คนมากมายต้องใช้มือป้องปิดไปที่จมูก
“หวินฉี เจ้ารอข้าก่อนเถิด”
