“ข้ามาแล้ว”
หลงเฉินส่งเสียงทุ้มต่ำออกมา เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มไปทั่วร่างก็ได้แผ่รัศมีออกไปไกลหลายจั่งจนเกิดไอร้อนระอุทยานสู่ห้วงบรรยากาศโดยรอบ ความแผดเผาได้เพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้นอย่างมากมายมหาศาล
“ซูม”
ฝ่ามือข้างหนึ่งของหลงเฉินถูกกวาดออกไปด้วยความร้อนสูงผ่ากลางอากาศจนเกิดการสั่นไหวของคลื่นลม แล้วตรงดิ่งไปทางเบื้องหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว
หว่างซานตกตะลึงในเปลวเพลิงบนร่างของหลงเฉินอยู่นาน ภายในร่างกายกำยำนั้นบังเกิดความหวาดกลัวจนไม่อาจเอ่ยว่าจาใดออกมาได้ สายตาจ้องมองไปยังการโจมตีที่กำลังพุ่งเข้าหาตน พลันก็ได้ขยับเท้าทั้งสองเหวี่ยงตัวหลบจากฝ่ามือที่เดือดพล่านของหลงเฉินไปอย่างหวุดหวิด
แต่ทว่าขณะกำลังเหวี่ยงตัวหลบจวนจะพ้นจากฝ่ามือนั้นแล้ว ทันใดนั้นเองสายตาก็เหลือบไปเห็นรอยยิ้มเหยียดเกิดขึ้นที่มุมปากของหลงเฉิน หัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเขาก็สัมผัสได้ทันทีถึงความอันตรายที่เพิ่มสูงขึ้นจนถึงขีดสุด
“แย่แล้ว”
