หว่างซานเบิกดวงตากว้างขึ้นอย่างแตกตื่น ฝ่ามือข้างนั้นของหลงเฉินคล้ายกับจะเป็นกระบวนท่าที่ดูว่างเปล่า แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นการจู่โจมแบบสภาวะที่ไร้ซุ่มเสียง เพื่อรอคอยจนถึงเวลาที่เขาจะเหวี่ยงฝ่าเท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่ท้องน้อยของหว่างซานอย่างรุนแรง
“อา”
หว่างซานครวญครางออกไปเสียงดังด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว การโจมตีของหลงเฉินนั้นไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บอย่างแสนสาหัส แต่ด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชนกลับทำให้ร่างกายที่เต็มไปด้วยเส้นขนเหล่านั้นเกิดประกายเพลิงลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“แท้ที่จริงแล้วก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่หวาดกลัวในเพลิง”
หลงเฉินรู้สึกได้ใจขึ้นมาเสียยกใหญ่ ร่างกายของหว่างซานที่กลายร่างเป็นสัตว์ แม้จะได้รับพลังการสู้รบของสัตว์มายามาด้วยอย่างมากมายมหาศาล แต่ก็ยังมีจุดอ่อนเฉกเช่นสัตว์มายาตัวหนึ่งด้วยเช่นกัน
สัตว์มายาที่มีขนโดยมากแล้วนั้นจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกรงกลัวต่อเปลวเพลิง ด้วยเหตุนี้เพลิงปราณของหลงเฉินย่อมส่งผลกระทบต่อหว่างซานอย่างยิ่งยวด เปลวเพลิงบรรลัยกัลป์นั้นมีแต่จะทำให้จิตใจของเขาเกิดความหวาดกลัวอย่างล้ำลึกจนถึงก้นบึ้งของจิตใจ
