ฝ่าเท้าข้างนั้นของหลงเฉินปะทุไปด้วยเปลวเพลิงอันร้อนระอุเพื่อที่จะใช้เป็นตัวจุดเพลิงไปยังขนสีเหลืองเข้มบนร่างของหว่างซาน พริบตาเดียวมีทั้งสองสิ่งเข้าสัมผัสกันก็เกิดกลิ่นเหม็นคล้ายขนนกไหม้โชยขึ้นไปท่ามกลางอากาศเป็นสาย
หลงเฉินมองไปยังหว่างซานที่เอาแต่ตบเปลวเพลิงบนร่างอย่างลุกลี้ลุกลนจนเปลวเพลิงเริ่มมอดดับลงไปเกือบทั้งหมดแล้ว จากขนสีเหลืองเข้มที่งอกเงยออกมาก็ได้กลับกลายเป็นเส้นสีดำ ไม่สง่างามเหมือนก่อน คล้ายกับสุนัขขี้เรื้อนสภาพจนตรอกตัวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
ฉากเบื้องหน้าที่ปรากฏอยู่ในแววตาของหวินฉีในตอนนี้ก็ได้ทำให้เขาผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งอย่างโล่งใจ หลงเฉินผู้นั้นสามารถค้นหาจุดอ่อนของหว่างซานได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ช่างน่ายกย่องยิ่งนัก
แต่ถึงอื่นทราบถึงจุดอ่อนเช่นนี้ไปก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด เพราะมีแต่เพียงหลงเฉินเท่านั้นที่สามารถรวมพลังเพลิงปราณขึ้นมาได้
“อา”
