เส้นขนที่ไหม้เกรียมของหว่างซานเผยให้เห็นผิวหนังที่พุพองด้วยความร้อนสูงแต่ก็ไม่ถึงกับบาดเจ็บจนสาหัสมากมากนัก หว่างซานคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดด้วยเหตุที่ว่าเขานั้นไม่อาจที่จะควบคุมเปลวเพลิงที่เกิดจากพลังชีวิตอันมหาศาลเช่นนี้ได้
เมื่อการต่อสู้ได้ดำเนินมาจนถึงตอนนี้แล้วก็ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าเพลิงปราณของหลงเฉินนั้นเป็นเสมือนตัวชี้วัดความเป็นตายของหว่างซานไว้ดั่งลูกได้ในกำมือ
ไม่ทันที่จะให้หว่างซานได้หยุดพักหายใจ หลงเฉินก็ได้ปะทุเปลวเพลิงทั่วร่างขึ้นมาอีกระลอกแล้วพลิกสองฝ่ามือร่ายรำท่วงท่าบางอย่างขึ้นมา จากนั้นก็พุ่งตัวออกไปหาหว่างซานอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด
“ตูมตูมตูม”
หลงเฉินร่ายรำออกมาด้วยความเร็วสูงสุด ฝ่ามือคู่นั้นถูกฟาดฝ่าอากาศออกไปติดต่อกันถึงสามครั้ง แววตาคู่คมของหลงเฉินเห็นหว่างซานเบี่ยงตัวหลบไปมาอย่างไม่คิดชีวิต ภายในใจของเขาจึงคิดที่จะแลกชีวิตเข้าไปในการโจมตีครั้งนี้
