หว่างซานไม่อาจทราบถึงขีดจำกัดของพลังอันน่าหวาดกลัวเช่นนี้ของหลงเฉินได้ ได้แต่ใช้กรงเล็บอันแหลมคมทั้งสิบกวัดแกว่งไปมาเพื่อสร้างเส้นทางในการหลบหนีจากเพลงฝ่ามือที่กำลังบรรเลงเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งอย่างหลงเฉิน
หลังผ่านพ้นเพลงฝ่ามือทั้งสามไปแล้ว หว่างซานสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาดบางอย่างที่อุ้งมือของเขา คล้ายกับว่าในตอนนี้มันไม่ใช่มือของเขา จนกระทั่งหว่างซานได้กลิ่นหอมหวนจากเนื้อที่ถูกย่างจนสุกจากมือของเขา
เมื่อครู่หลงเฉินคล้ายกับถูกกดดันให้หลบเลี่ยงจากคมเล็บไปทั่วสารทิศ แต่ก็สามารถพลิกผันสถานการณ์กลับมาได้อย่างน่าตกใจ เมื่อบัดนี้หว่างซานได้แต่ใช้มือกุมไปที่หัวที่กำลังมีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น เขาวิ่งกลับไปกลับมาอย่างร้อนรนจนไม่อาจโต้กลับมาได้อีก
เจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างพากันโห่ร้องขึ้นมาด้วยความดีอกดีใจ ขอเพียงหลงเฉินสามารถจัดการหว่างซานได้ก็ย่อมได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน
“หว่างซานฆ่าเขาซะ”
เซี่ยฉางเฟิงผุดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้พร้อมกับตะโกนออกไปด้วยเสียงดังกังวาน ความแข็งแกร่งของหลงเฉินนั้นอยู่นอกเหนือความคาดเดาของเขาไปไกลโพ้นจนน่าโมโหขึ้นมาจนถึงที่สุด
