การใช้วิชาโลหิตพิโรธออกมาได้ทำให้พลังการป้องกันของหว่างซานถูกลดทอนลงไปด้วย ฉะนั้นในการปะทะกันครั้งสุดท้ายนี้ก็เปรียบเสมือนกับการแลกชีวิตเข้าสู้ การบาดเจ็บที่เกิดขึ้นจึงหนักหน่วงมากกว่าของหลงเฉินอย่างไม่ต้องสงสัย
“ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้าจะทำให้เจ้าไม่อาจเห็นแสงตะวันของวันรุ่งขึ้นได้อีก” หลงเฉินยืนอยู่เหนือร่างของหว่างซาน แล้วกล่าวออกมาน้ำเสียงเย็นชา
หว่างซานพยายามที่จะกล่าวบางอย่างออกมา มือข้างหนึ่งกุมไปที่หน้าอก เขาพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ไม่อาจทำได้
“กล่าวอันใดไม่ออกก็เลยรู้สึกลำบากใจอย่างนั้นหรือ ผลตอบรับก็ช่างมาได้เร็วเสียจริง เจ้าที่ทำให้ผู้คนกล่าวอันใดไม่ออก แต่ขณะนี้กลับเป็นตัวเองเสียนี่” หลงเฉินแสยะยิ้ม
ก่อนหน้านี้หว่างซานได้ใช้ถ้อยคำที่กระตุ้นโทสะของหลงเฉินไปมากมาย ทั้งยังจงใจทำร้ายซือเฟิงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้หลงเฉินไม่อาจยอมแพ้ต่อการกระทำหยาบคายทั้งหมดได้
หว่างซานมองเข้าภายในดวงตาอันว่างเปล่าของหลงเฉิน ความรู้สึกหวาดกลัวถาโถมเข้ามายังจิตใจของเขาจนไม่อาจกล่าวอันใดออกมาได้อีกแล้ว
