ถ้าหากเป็นเขาเมื่อหลายปีก่อนหน้าย่อมไม่เคยหวาดกลัวต่อความเป็นความตาย แต่ว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ที่ได้รับใช้เซี่ยฉางเฟิง เขาถูกเปิดหูเปิดตากับสิ่งที่อยู่ภายในโลกใบเดิมของเขา จนยังไม่อยากที่จะตายลงในตอนนี้
“คำขอร้องอ้อนวอนก็จงเก็บเอาไว้เถิด คนเฉกเช่นเจ้าไม่สมควรที่จะได้รับความเมตตาใดใด” หลงเฉินส่ายหน้าไปมาแล้วยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น
“หลงเฉิน ปล่อยหว่างซานไป ข้ายินยอมจะมอบสิ่งของเพื่อชดใช้ให้เอง” เซี่ยฉางเฟิงไม่อาจทนเห็นลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเองต้องมาตายลงเช่นนี้ จึงยอมหน้าด้านหน้าทนเอ่ยปากออกไปเช่นนั้น
“ออ? เจ้ามีสิ่งของใดที่ทำให้ข้ารู้สึกสนใจได้อย่างนั้นหรือ? ”หลงเฉินหันมายิ้มเยาะให้เซี่ยฉางเฟิง
เมื่อเซี่ยฉางเฟิงพบว่าเขานั้นยังมีหนทางก็ดีใจขึ้นมาเสียยกใหญ่ “เจ้าต้องการสิ่งใดก็รีบเอ่ยออกมา ขอเพียงข้ามี ย่อมตอบรับโดยไม่ลังเล”
หลงเฉินพยักหน้าไปมาแล้วยื่นหัวแม่โป้งข้างหนึ่งยื่นให้แล้วกล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะน่าสนใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสแก่เจ้าสักครั้ง ส่งมอบชีวิตของเจ้ามาแล้วข้าจะปล่อยเขาไป”
