เซี่ยฉางเฟิงคล้ายกับถูกตบเข้าไปที่ใบหูจนชาซ่านขึ้นมา ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปที่หลงเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย “เจ้าคิดจะล้อเล่นกับข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ล้อเล่นกับเจ้านั้นไม่ใช่เป้าหมาย เป้าหมายก็คือ…เจ้า…ต้อง…ตาย” หลงเฉินเหยียดยิ้มกว้างขึ้นมาที่มุมปาก แล้วกล่าวออกมาทีละคำอย่างช้าๆ
กล่าวจบหลงเฉินก็ได้ยกเท้าเหยียบเข้าไปยังร่างของหว่างซานที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างรุนแรง จนเกิดรอยแยกแตกร้าวของพื้นไม้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง
ในขณะที่เท้าของหลงเฉินได้กระแทกไปที่กลางอกของหว่างซาน หลงเฉินก็รู้สึกขนลุกชันขึ้นมาในทันที เขาได้ยินเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของปรมาจารย์หวินฉีดังเข้ามายังโสตประสาท
“ชิ”
ลูกดอกสายหนึ่งกำลังพุ่งเป้าเข้ามาที่ข้างเอวของเขา
.
.
