ท่วงท่าของหลงเฉินที่ปรากฏต่อทุกสายตาในวันนี้ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายอย่างลิบลับของปรมาจารย์หวินฉี ฉะนั้นเขาจึงไม่ยินยอมที่จะปล่อยให้หลงเฉินเกิดอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน
หลังจากหว่างซานใช้วิชาโลหิตพิโรธออกมาก็ได้กลายเป็นสัตว์อสูรโลหิตตนหนึ่งที่มีดวงตาสีแดงฉานจนความหวาดกลัวนั้นลึกล้ำจนเกาะกินกระดูกดำขอผู้ที่มองเห็นอยู่
หว่างซานตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ตลอดทั้งร่างก็มีกลิ่นอายของโลหิตปกคลุมไปทั่วราวกับเป็นจุดบรรจบของมหาสมุทรสีแดงนับร้อยสาย บัดนี้ในร่างของเขาได้รวบรวมโลหิตไปอยู่ที่มือข้างขวาอย่างมหาศาล
เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น มือข้างขวาก็ขยายใหญ่ขึ้น ด้านบนฝ่ามืออัดแน่นไปด้วยพลังสภาวะเป็นชั้นๆ ของกล้ามเนื้อ พุ่งพลังกดดันอันมหาศาลออกมาเพื่อเข้าจับกุมหลงเฉินเอาไว้
“กรงเล็บหมาป่ามายา”
วินาทีนั้นที่หว่างซานพุ่งเพลงฝ่ามือออกมา ปรมาจารย์หวินฉีก็ได้ขยับร่างเล็กน้อยหวังจะทะยานร่างออกไปกลางลานประลอง
“หวินฉี เจ้าอย่าได้เข้าไปสอด”
