ชิ้นส่วนเวทีทางด้านหลังก็ได้สั่นไหวไม่หยุด แผ่นไม้กระดานในระยะหนึ่งคืบก็ได้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ฝ่ามือข้างนั้นถูกหลงเฉินหยุดเอาไว้ได้ในทันที แต่ร่างของเขากลับลอยกระเด็นออกไปไกลหลายคืบแล้วค่อยร่วงลงสู่พื้น
“เป็นพลังที่แข็งแกร่งยิ่งนัก เทียบกับพลังตอนกลางหรือตอนปลายได้เลย หรืออาจจะเรียกได้ว่ามากกว่าก็ว่าได้เลยหรือไงกัน?”
หลงเฉินพยุงร่างลุกขึ้นจากพื้น ไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนกได้อีกต่อไป เดิมทีเขาคิดว่าหว่างซานั้นมีพลังยุทธ์อยู่เพียงแค่ขั้นก่อโลหิตระดับที่สี่เท่านั้น
แต่ในเวลานี้กลับต่างกันอย่างลิบลับ เขาว่าตัวเองไม่อาจที่จะต้านทานพลังอันมหาศาลจากชายผู้นั้นเอาไว้ได้ ช่างแตกต่างกันมากเกินไประหว่างพลังตอนกลางกับตอนปลาย
เขานึกย้อนไปในช่วงที่ปะทะกับยอดฝีมือคิ้วเลขแปดที่เหลาสุรา แม้ว่าจะชายผู้นั้นจะไม่ได้ตอบโต้กลับมาด้วยพลังยุทธ์แต่อย่างใด หลงเฉินก็พอจะทราบได้ว่าชายหนุ่มคิ้วเลขแปดนั้นเป็นยอดฝีมือขั้นก่อโลหิตตอนปลาย
