บัดนี้หลงเฉินกำลังรวมพลังทั้งเจ็ดสายเอาไว้ หากเทียบพลังต่อสู้กับก่อนหน้านี้แล้วถือว่าแข็งแกร่งขึ้นเป็นอย่างมาก แต่ว่าการมาเผชิญหน้ากับหว่างซานที่เป็นถึงยอดฝีมือก่อโลหิตตอนปลายก็ทำให้เขาต้องตกที่นั่งลำบากไม่น้อยเลย
“ก็แค่ขยะชิ้นหนึ่ง บังอาจหาญกล้ากล่าววาจาออกมาเสียใหญ่โต มาท้าประลองกับคนอย่างข้าอย่างนั้นหรือ? ทั้งยังกล้าออกหน้าแทนผู้อื่น ทั้งยังหวังจะเป็นคางคงกินเนื้อห่านฟ้า ช่างน่าสังเวชจนข้าอยากจะขำจนตายแล้ว”
หว่างซานก้าวเดินเข้ามาหาหลงเฉินอย่างช้าๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนเย้ยหยัน “คนอย่างเจ้าช่างไม่เหมาะสมที่จะหายใจร่วมอากาศเดียวกันกับข้า เช่นนั้นข้าผู้นี้จะช่วยดับลมหายใจของเจ้าให้เอง”
“อย่าได้…”
ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจของฉู่เหยาก็หยุดการเคลื่อนไหวของหว่างซาน นางคิดที่จะพุ่งออกไปแต่ก็ถูกขัดขวางเอาไว้
“ไม่ได้ การประลองเป็นตายไม่อาจให้ผู้ใดสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยเด็ดขาด” ไทเฮาเตือนสติ
ในเวลาเดียวกันก็ได้มีองค์รักษ์หลายสิบนายปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าของฉู่เหยา เหล่าองค์รักษ์ที่ว่านั้นต่างก็เป็นยอดฝีมือด้วยกันทั้งสิ้น ฉู่เหยาจึงทำได้เพียงแค่กลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
