ไทเฮาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหลืออด การใช้วาจาเช่นนั้นเป็นการบีบบังคับให้ยินยอมแต่โดยดีไม่ใช่หรือ หากว่านางไม่ยอมตกลงก็คงจะต้องมีปัญหากับเว่ยชางเป็นแน่
“ท่านปรมาจารย์กล่าวขึ้นมาได้ดียิ่ง ให้พวกเราเหล่าลูกผู้ชายแห่งต้าเซี่ยได้ประลองฝีมือบ้าง ไม่ทราบว่าจะมีผู้ใดต้องการจะขึ้นไปบนเวทีบ้าง”
“หว่างซาน เจ้าไปเถิด ลงมืออย่างไว้ไมตรีบ้าง อย่าได้ทำให้เกิดการบาดเจ็บไปถึงภายใน” เซี่ยฉางเฟิงโบกมือไปมา
“ขอรับ” แล้วหว่างซานก็ก้าวเท้าเดินจากไปประดุจนกยักษ์กำลังโบยบินแล้วค่อยๆ ร่อนลงสู่กลางเวที
“หว่างซานแห่งต้าเซี่ย ต้องขอคำชี้แนะจากวีรบุรุษแห่งเฟิงหมิงเสียแล้ว” หว่างซานกอดอกแล้วตะโกนออกมาสุดเสียง
หลงเฉินปรายสายตาไปทางเจ้าลิงผอมที่อยู่ด้านหลัง เขาเข้าใจขึ้นมาได้ในทันทีจึงได้ตะโกนออกไปเสียงดัง “นี่ต้องมีสิ่งใดผิดพลาดอย่างแน่นอน เจ้ามีอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว แต่กลับเสแสร้งแกล้งตีหนังหน้าให้หนามากเกินไปหน่อยแล้วกระมัง”
หว่างซานแสยะยิ้มขึ้นมา “ปีนี้ข้ามีอายุสิบเก้าปี สามารถนำบัตรทะเบียนราษฎร์มาเป็นเครื่องยืนยันได้ ทุกผู้คนแห่งจักรวรรดิต้าเซี่ยต่างก็ทราบกันเป็นอย่างดี”
