เมื่อได้ยินหว่างซานเอ่ยความออกมาเช่นนั้น ทั่วทั้งสนามก็ต่างเข้าใจความนัยว่ามีบางคนที่เกิดมาแล้วดูสูงอายุอย่างไม่อาจเลือกได้ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้แปลกประหลาดแต่อย่างใด
“คุณชายหลงเฉิน ตั้งแต่ข้ามาเยือนจักรวรรดินี้ต่างก็ได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมาอย่างหนาหู ช่างน่านับถือยิ่งนัก ไม่ทราบว่าพอเป็นเกียรติของข้าที่จะได้ประลองกับท่านสักครั้งหนึ่งได้หรือไม่” หว่างซานมองไปที่หลงเฉินด้วยหมัดที่กำแน่นอยู่ข้างตัว
เสียงตะโกนของหว่างซานทำให้สายตาทุกคู่ทอเป็นประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ทั่วทั้งสนามประลองเกิดความแตกตื่นขึ้นมาเหมือนกับน้ำที่กำลังเดือดอยู่ในกาอีกครั้ง
“หลงเฉิน”
“หลงเฉิน”
“หลงเฉิน”
เสียงเรียกขานนั้นมีทั้งสูง ทั้งแหลม และทุ้มต่ำปะปนกันไป เสียงฮึกเหิมที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว สายตาทุกคู่จ้องมาที่หลงเฉินอย่างมีความหวัง
.
.
