“ไม่มีอันใด การเข้าร่วมกับกองทัพย่อมต้องเจอกับภารกิจที่เสี่ยงตายเป็นประจำอยู่แล้ว ก็เสมือนกับได้ฝึกฝนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง การก้าวกระโดดของระดับพลังย่อมถือเป็นเรื่องที่ปกติเป็นอย่างยิ่ง” หลงเฉินพยักหน้า
“ถึงแม้ว่าเฝิงหยางผู้นั้นมีพลังการฝึกยุทธ์ที่ไม่สูงมาก แต่ว่าทั่วร่างกายกลับแฝงไปด้วยรังสีสังหารอยู่นับไม่ถ้วน ถือได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียวหากเป็นเด็กอมมือที่เติบโตขึ้นมาด้วยความทะนุถนอมย่อมจะเทียบเปรียบเอาได้”
ในขณะที่หลงเฉินฟังคำเล่าของซือเฟิงอยู่นั้นทางด้านบนของเวทีก็เริ่มเกิดการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มทั้งสองคนขึ้นเฝิงหยางเริ่มเข้าประชิดที่อีกฝ่ายก่อนในทันที
พลังในการฝึกยุทธ์ของทั้งสองฝ่ายนั้นต่างก็อยู่ในระดับเดียวกัน และอีกฝ่ายนั้นดูจะแข็งแกร่งกว่าเฝิงหยางเสียด้วยซ้ำไป แต่ทว่าพลังการต่อสู้นั้นช่างต่างกันยิ่งนักเฝิงหยางใช้ออกมาไม่ถึงสิบกระบวนท่าก็ทำอีกฝ่ายหนึ่งร่วงตกเวทีไปด้วยฝ่ามือเดียว
