“แม้ว่าพลังในด้านของวิทยายุทธ์ของเขาจะไม่สูงมาก แต่กลับมีพลังการต่อสู้ที่มหาศาล มีอยู่ครู่หนึ่งที่เขาใช้เพียงพลังแห่งจิตวิญญาณอันน้อยนิดไหลเวียนออกมาจนทำให้ร่างกายของอีกฝ่ายเกิดการสั่นเทาสูญเสียความเชื่อมั่นและลดทอนพลังการต่อสู้ลงไปแม้ยังไม่ได้ออกท่วงท่าใดใด
หากคิดที่จะเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งวิทยายุทธ์ให้ยาวไกลจำเป็นที่จะต้องมีใจฝักใฝ่ในเชิงยุทธ์ที่ว่ารบร้อยครั้งต้องชนะร้อยครั้ง ” หลงเฉินตบไปที่ไหล่ของซือเฟิงแล้วกล่าวออกมา
“ข้าทราบแล้ว ข้าต้องทำได้แน่นอนข้ายอมตายหากจะต้องถูกเหยียดหยาม”ซือเฟิงพยักหน้าไปมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
หลงเฉินหัวเราะแห้งๆ ออกมา ซือเฟิงเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างจำกัด หนทางแห่งการฝึกยุทธ์ย่อมถูกลดทอนไปไม่น้อย แต่จิตใจของเขานั้นมีความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยมก็ย่อมทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายได้อย่างแน่นอน
“ปึก”
เฝิงหยางได้โค่นล่มยอดฝีมือลงติดต่อกันถึงสามคนแล้ว บัดนี้เขาถูกคู่ต่อสู้คนที่สี่เหวี่ยงคมหมัดใส่จนต้องกระเด็นถอยออกไป
“หลงเฉินข้าไปแล้วนะ”
“หือ?เร็วขนาดนั้นเชียวหรือ? อาจต้องต่อสู้ติดต่อกันเจ้าจะทนไหวอย่างนั้นหรือ?” หลงเฉินถามออกไปด้วยความกังวล
