บัดนี้ซือเฟิงกำลังเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่มีพลังขั้นก่อรวมระดับเก้าผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นมีร่างกายสั่นเทาเมื่อเห็นซือเฟิงยืนอยู่ที่เบื้องหน้าของเขา ร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อนได้คล้ายถูกผนึกไว้จากสิ่งเร้นลับบางอย่าง
“ลงมือเถิด ข้าจะใช้เพียงพลังของขั้นก่อรวมระดับที่เก้าเท่านั้น” ซือเฟิงยิ้มให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าได้กลายเป็นหินไปแล้ว
แต่ชายผู้นั้นกลับเกิดโทสะอย่างเดือดพล่านเมื่อสิ้นเสียงของซือเฟิงรอบเวทีทางด้านล่างก็มีผู้คนมากมายถึงเพียงนั้นจะให้เขาลงจากเวทีไปตอนนี้ได้อย่างไรกัน
“ชิ ผู้ใดร้องขอให้เจ้าต่อให้กัน”
คนผู้นั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขากระทืบเท้าข้างหนึ่งลงบนพื้น พลันก็ออกหมัดข้างหนึ่งพุ่งเข้าไปที่ร่างของซือเฟิงแต่ทว่าซือเฟิงกลับยืนแน่นิ่งคล้ายกับมองไม่เห็นคมหมัด
“คนอย่างเจ้านั้นห้าวหาญเกินตัวไปแล้วกระมัง?”
“ซูม”
ผู้คนมากมายคิดว่าซือเฟิงกำลังเป็นบ้าคล้ายสติจะล่องลอยออกไปจากร่างเสียแล้ว ชายผู้นั้นโจมตีไปที่ซือเฟิงด้วยคมหมัดที่พลิกแพลงไปมาอยู่สองสามครั้ง จนในที่สุดก็กระแทกเข้าไปที่ท้องน้อยของซือเฟิงอย่างแรง
“ผัวะ”
