ขณะนี้เซี่ยปายฉือได้ปิดฝาเตาลงไปแล้วจากนั้นก็เริ่มไหลเวียนปราณเพลิงเขาควบคุมโดยรอบของเตาหลอม เพื่อที่จะทำการแก้แค้นเรื่องก่อนหน้านี้จึงได้เริ่มที่จะทำให้หลงเฉินต้องแบ่งสมาธิขึ้น
“ขอร้องให้เจ้าช่วยหุบปากไปก่อนเถิด ลมปากที่เจ้าคายออกมานั้นช่างทำให้เสียบรรยากาศอย่างยิ่ง” หลงเฉินกล่าวออกด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“เจ้า……”
เซี่ยปายฉือปะทุโทสะขึ้นมา เปลวเพลิงในมือสั่นไหวไปมาเล็กน้อยจนนางตกใจและไม่กล้าที่จะกล่าววาจาอันใดออกมาอีกนางใช้ผ้าอุดไปที่รูหูอีกครั้งเพื่อตัดความรำคาญต่อหลงเฉิน
เซี่ยปายฉือคิดว่าต่อให้มีนางอยู่หมื่นคนก็คงไม่อาจตีฝีปากกับหลงเฉินได้จึงหันไปรวบรวมสมาธิทั้งหมดในการควบคุมระดับเพลิง จดจ่อไปที่โอสถภายในเตาหลอม เพียงแค่รอคอยให้หลงเฉินพ่ายแพ้จนอับอายขายขี้หน้าก็เพียงพอแล้ว
ที่แท่นหลอมของหลงเฉินก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวเช่นกัน เขาปิดฝาเตาลงแล้วใชปราณเพลิงออกมาควบคุมสภาวะของโอสถเช่นเดียวกัน
“กึง”
เพียงครู่เดียวที่เตาหลอมโอสถของเซี่ยปายฉือก็ได้เกิดการสั่นไหวขึ้นเสียงเงียบสงัดเมื่อก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความแตกตื่นของผู้คนที่กำลังรับชมอยู่เบื้องล่างของเวที
