หลงเฉินขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างกลัดกลุ้ม เริ่มเกิดความรู้สึกรันทดต่อชะตาชีวิตของตัวเองขึ้นมา ทั้งที่มีวิชาการหลอมโอสถที่สูงส่งแต่กลับไม่อาจที่จะนำออกมาใช้ได้ เพราะเกรงว่าหากถูกเฒ่าตัณหากลับผู้นั้นดูออกถึงความมีเลศนัยก็คงจะต้องถูกจัดการอย่างแน่นอน
เอาแบบเยื้องย่างไปทีละก้าวก็แล้วกันหากว่าท้ายที่สุดแล้วไม่ไหวจริงๆค่อยใช้ออกมาก็ยังทัน ในเมื่ออย่างไรเสียก็ไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้อยู่แล้ว
หลังจากที่หลงเฉินได้หลอมสมุนไพรไปหลายชิ้นจนกลายเป็นเศษผงก็พบว่าเวลาได้ผ่านพ้นไปแล้วกว่าครึ่งชั่วยามเขาหันไปมองที่เซี่ยปายฉืออีกครั้งทางนั้นกำลังปิดฝาเตาลงเพื่อเข้าสู่การหลอมขั้นตอนต่อไป
หลังจากที่ฝาเตาถูกปิดผนึก ผู้หลอมจะต้องทำให้อุณหภูมิของเตานั้นคงที่ อันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากที่สุดเพราะต้องคอยควบคุมระดับเพลิงให้แน่นิ่งอย่างมาก หากผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อยอาจเกิดความล้มเหลวอย่างไม่น่าให้อภัยได้ทีเดียว
“หลงเฉินใกล้จะได้เวลาแล้วข้าคงจะต้องให้เจ้าช่วยทำความสะอาดนิ้วเท้าของข้าเสียแล้วล่ะ” เซี่ยปายฉือเอาผ้าที่อุดรูหูออกแล้วหันมายิ้มกว้างให้กับหลงเฉิน
