หลงเฉินไหลเวียนพลังภายในเตาหลอมจากนั้นก็ได้นำเอาผงสีแดงออกมาจากเตา สังเกตว่าผงสีแดงนั้นยังไม่ได้เป็นสีแดงที่สดมากกระนั้นก็ยังถือว่าระดับเพลิงของเขานั้นไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดกับการหลอมมากมายนักจึงทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย
สิ่งเหล่านี้เรียกว่าเป็นสิ่งเจือปนเพียงเล็กน้อยหากจะใช้ปราณเพลิงของเขาจัดการให้หมดไปคงจะเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนเพราะมีพลังและวัตถุที่ถูกจำกัดระดับเอาไว้อยู่
หลงเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปที่เซี่ยปายฉือพบว่าใบหูของนางยังคงอัดแน่นไปด้วยผืนผ้าสองผืนจนเรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้ยินสิ่งใดภายนอกอีกแล้ว ที่แท่นหลอมโอสถของนางปรากฏผลลัพธ์ของผงสีแดงวางไว้ที่มุมหนึ่ง
นั่นคือเศษผงโอสถจากผลก่อโลหิตหลงเฉินเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าผลก่อโลหิตอายุสามร้อยปีนั้นให้เศษผงที่มีความสดใหม่กว่าผลก่อโลหิตหลงเฉินมากมายนัก อีกทั้งยังมีสิ่งเจือปนอยู่น้อยมากจนแทบมองไม่เห็นเลยก็ว่าได้
