แต่เว่ยชางที่ได้เห็นวิธีการอันบ้าดีเดือดเช่นนั้นก็อดที่จะแสยะยิ้มที่มุมปากออกมาไม่ได้ ถึงแม้พลังแห่งจิตวิญญาณของหลงเฉินนั้นจะแข็งแกร่งมาก แต่ทว่าผลก่อโลหิตที่มีอายุเพียงห้าสิบปีจะเทียบกับผลก่อโลหิตที่มีอายุกว่าสามร้อยปีได้อย่างนั้นหรือ?
การใช้พลังแห่งจิตวิญญาณเผาผลาญอย่างรุนแรงไปในช่วงแรกเพื่อหลอมให้กลายเป็นโอสถก็พอจะทำได้อยู่ แต่หากไม่มีพลังแห่งจิตวิญญาณหลงเหลือที่จะผนึกโอสถในช่วงท้ายก็มีแต่จะพบกับหนทางสู่ความล้มเหลวที่รออยู่ในสายตาของเว่ยชางนั้นมองว่าการกระทำของหลงเฉินรั้นแต่จะเป็นการปิดประตูชัยของตนเองลงก็เท่านั้น
ผู้คนโดยรอบเขตลานประลองต่างก็นิ่งเฉยกับการใช้พลังแห่งจิตวิญญาณอันสิ้นเปลืองของหลงเฉินมีเพียงปรมาจารย์หวินฉีผู้เดียวเท่านั้นมีใบหน้าตื่นตะลึงกับพลังฝีมือของหลงเฉิน เพราะทราบดีอยู่แล้วว่าการหลอมโอสถด้วยกลวิธีที่บ้าบิ่นเช่นนี้คงจะมีเพียงแค่หลงเฉินเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทำได้
“ฮูว”
