“เป็นกลิ่นหอมที่เข้มข้นอย่างยิ่ง”
น้ำเสียงของชางเว่ยเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าแห้งเหี่ยวนั้นยิ้มเยาะขึ้นมาอย่างร้ายกาจ เพียงได้ดอมดมกลิ่นอันหอมกรุ่นที่กระจายออกมาก็ทำให้ทราบได้ทันทีว่าเซี่ยปายฉือหลอมโอสถได้สำเร็จแล้ว
“ฮาฮาฮาฮา……”
เซี่ยปายฉือล้วงมือเข้าไปหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมา บนใบหน้าไม่อาจปิดบังความตื่นเต้นจนแทบจะบ้าคลั่งได้อีกต่อไป รอยยิ้มกว้างฉีกออกจนแทบจะถึงรูหู ความรู้สึกมากมายได้พรั่งพรูออกมาจนบังเกิดเป็นเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังสนั่นกึกก้องไปทั่ว
“ผู้ใดยัดรองเท้าเข้าไปยังลำคอของเจ้ากัน?” หลงเฉินชายตามองไปยังเซี่ยปายฉือเพื่อเน้นย้ำคำถามของเขา
แม้เซี่ยปายฉือจะสัมผัสได้ว่าวาจาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่นางก็ไม่เก็บมาใส่ใจ เพียงแค่จ้องกลับไปยังหลงเฉินแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนู ข้ายังรอที่จะให้เจ้ามาทำความสะอาดนิ้วเท้าของข้าอยู่นะ ฮาฮา……”
หลงเฉินเอาแต่ส่ายหน้าไปมาช้าและไม่เอ่ยถ้อยคำใดออกมาอีก แต่ทว่าในใจกลับหวาดหวั่นขึ้นมา หญิงบ้าผู้นี้ช่างโชคดีเสียเหลือเกิน นึกไม่ถึงว่าจะสามารถหลอมโอสถก่อโลหิตระดับกลางได้ ไม่แปลกใจเลยที่นางจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
