หลงเฉินเพ่งมองไปยังเม็ดโอสถที่อยู่ในมือของเซี่ยปายฉือ ในแววตาของเขาสะท้อนภาพพื้นผิวของโอสถเม็ดนั้น ทั้งเข้มข้นและมีร่องรอยแห่งโอสถปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน
ด้วยพลังฝีมือระดับเซี่ยปายฉือที่หลอมโอสถระดับกลางนี้ขึ้นมา ย่อมส่งผลลัพธ์ที่สูงมากขึ้นไปด้วย อย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยกว่าหนึ่งในร้อยอย่างแน่นอน
หรือว่าสวรรค์จะช่วยเหลือตัวโง่งมกัน? หลงเฉินสบถขึ้นมาในใจ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปคงจะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ไม่ได้แล้ว จะต้องคิดหาวิธีเสียแล้ว
“เคล้ง”
เตาหลอมโอสถของหลงเฉินก็เกิดเสียงดังขึ้นมาเช่นกัน อีกทั้งยังดังขึ้นมาในช่วงเวลาที่สำคัญอย่างถึงที่สุดด้วย
“ไม่ถูกต้อง ต้องรีบลงมือแล้ว”
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมไปที่ฝาของเตาหลอมทำให้เตาถูกแง้มออกเล็กน้อย ปฏิกิริยาแปลกประหลาดเช่นนั้นทำให้ผู้คนโดยรอบปากอ้าตาค้างขึ้นมาพร้อมกัน
“อะไรกัน?”
ปรมาจารย์หวินฉีลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ในเวลานี้ที่สำคัญที่สุดเช่นนี้ ห้ามเปิดฝาเตาขึ้นมาโดยเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะทำให้ฤทธิ์โอสถนั้นเสื่อมสภาพลงได้
