ปรมาจารย์หวินฉีได้แต่ฝืนยิ้มออกไป มีแต่เพียงเขาเท่านั้นที่ทราบความเป็นจริงว่าทักษะการหลอมโอสถของหลงเฉินนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนว่าหลงเฉินผู้นี้จะต้องเก็บซ่อนความลับบางอย่างไว้อีกมากมายทีเดียว
ฉู่เหยาทอดสายตาที่ห่วงใยไปยังหลงเฉินที่กำลังรวบรวมปราณเพลิงอย่างจดจ่อหลังจากที่หลงเฉินชักนำเพลิงจนสงบนิ่งแล้วก็เริ่มให้ความร้อนแก่เตาหลอม ท่วงท่าของเขานั้นช่างสง่างามและคล่องแคล่ว อีกทั้งสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจังตั้งใจ จนทำให้ฉู่เหยาคลายความกังวลลงไปอย่างมาก
หลงเฉินที่เหลือบไปเห็นเซี่ยปายฉือกำลังเริ่มจัดการให้ผลก่อโลหิตนั้นสงบลงในใจก็คิดที่จะ “ทักทาย” นางขึ้นมาอีกครั้งแต่ทว่าเมื่อลองไตร่ตรองโอกาสที่จะสำเร็จนั้นกลับมีไม่มากอีกทั้งอาจจะถูกผู้คนดูแคลนเอาได้จึงได้ปล่อยเซี่ยปายฉือไป แล้วเริ่มการหลอมผลก่อโลหิตของเขาเอง
ผลก่อโลหิตที่อยู่ในมือของหลงเฉินมีขนาดเท่าลูกหลงเหยียน (ผลไม้ตามังกร龙眼) แต่ผลก่อโลหิตที่มีอายุสามร้อยปีของเซี่ยปายฉือนั้นขนาดเท่ากับกำปั้นเรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหวอย่างไรอย่างนั้น
