ด้วยความพิเศษในจุดตันเถียนของอาหมานทำให้หลงเฉินยังไม่ตัดสินใจที่จะสอนทักษะยุทธ์ให้แก่เขาในตอนนั้นก็เพราะว่าเส้นลมปราณของอาหมานนั้นมีเพียงสี่สาย แทบจะไม่สามารถที่จะควบคุมพลังยุทธ์ได้
ดังนั้นหลงเฉินจึงเริ่มสอนเขาถึงวิธีการไหลเวียนลมปราณเพื่อเข้าสู่เนื้อเยื่อที่แขนขาเท่านั้น เพื่อที่จะปะทุพลังอันมหาศาลเพิ่มมากขึ้น
แต่ที่หลงเฉินยังหนักใจอยู่นั้นก็คือสติปัญญาของอาหมาน แม้ว่าจะเป็นการควบคุมจุดตันเถียนที่ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก แต่กลับต้องใช้เวลาทั้งสิ้นสามชั่วยามในการสอน หลงเฉินเริ่มที่จะมีควันออกหูออกมาอยู่หลายครั้ง อาหมานก็ยังคงทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่เช่นเดิม
หลงเฉินเกิดโทสะขึ้นมาอย่างไม่อาจทนไหวอีกต่อไป แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไร้ซึ้งความสุขของอาหมาน จึงได้กดความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่ระบายออกมา
“เอาเถิด หากสอนเช่นนี้ต่อไป หากรอจนเจ้าเรียนรู้ได้ ข้าคงจะเหนื่อยตายไปเสียก่อน” หลงเฉินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทอสีหน้าท้อแท้อย่างสิ้นหวัง
“พี่หลง ข้าขอโทษที่โง่เกินไป ชั่วชีวิตนี้ข้าคงจะศึกษาไม่ได้อีกแล้ว” อาหมานกล่าวโทษตัวเองออกมา
