ตอนที่ 28 ความลับขององค์หญิง
เพียงชั่วครู่เดียวที่หลงเฉินคว้าจับไปที่มืออันขาวผ่องนั้นไว้ ร่างกายอันแสนจะบอบบางของฉู่เหยาก็เริ่มสั่นไหวไปทั่ว ใบหน้าแดงระเรื่อไปจนถึงใบหูทั้งสองข้าง
ดวงตาคู่งามกลับกรอกไปมาอย่างฉงนสงสัย เห็นได้ชัดว่ามีความว้าวุ่นเกิดขึ้นมาภายในใจอยู่ไม่น้อย แม้จะรู้สึกเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้ชักมือกลับแต่อย่างใด เพียงส่งสายตามองไปยังหลงเฉินที่อยู่เบื้องหน้า
หลงเฉินเองก็จ้องมองไปยังใบหน้าที่กำลังเขินอายจนแดงก่ำของฉู่เหยา ความงดงามนั้นประดุจดอกไม้แรกแย้มที่กำลังเบ่งบาน ดั่งสายน้ำที่กระจ่างใสในฤดูใบไม้ร่วง เขาจึงไม่อาจที่จะหยุดยั้งดวงใจที่เต้นระรัวจนแทบจะหยุดหายใจขึ้นมาในทันที บัดนี้ก็ได้ลืมเลือนไปแล้วว่าตนเองกำลังจะทำอะไร
“อืม”
เมื่อได้สติกลับคืนมาและพบว่าหลงเฉินเอาแต่จ้องมองมาที่ตน ฉู่เหยาก็ยิ่งมีใบหน้าที่แดงซ่านยิ่งกว่าเดิม นางจึงส่งเสียงแทรกขึ้นมาเบาๆ พลันก็ลดใบหน้าให้มองต่ำลง ไม่อาจสบสายตาคู่คมของหลงเฉินได้อีกต่อไป ความอบอุ่นที่ฝ่ามือทำให้จิตใจของนางคล้ายเด็กทารกอย่างไรอย่างนั้น
