หลงเฉินถอนหายใจออกมาอย่างแรงหลังจากที่ตั้งสติได้ ร่างกายของฉู่เหยาเป็นสิ่งที่คล้ายกับรูปปั้นทางศิลปะที่แข็งกระด่าง แต่ยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและอบอุ่นอยู่ เป็นสิ่งที่ขัดแย้งกันแต่เข้ากันได้อย่างดีในตัวของหญิงสาวผู้นี้
ต่อมาหลงเฉินก็ได้ใช้พลังปกคลุมไปทั่วทั้งร่างของฉู่เหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความนุ่มนวลนั้นได้ไหลเวียนประดุจสายน้ำอยู่บนใบหน้าที่เขินอายอยู่ของนาง ให้ความรู้สึกหวั่นไหวได้อย่างง่ายดายแม้จะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งก็ยังต้องสยบ
“เสียมารยาท”
เมื่อหลงเฉินสงบสติอารมณ์ที่นอกเรื่องไปจนนิ่งลง เขาได้ใช้พลังแห่งจิตวิญญาณสัมผัสเข้าไปจนถึงเส้นลมปราณที่อยู่ภายในฝ่ามือ จากนั้นก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปภายในจุดตันเถียนของฉู่เหยา
เดิมทีนั้นการใช้พลังแห่งจิตวิญญาณของเขาในระยะห่างที่ใกล้ถึงเพียงนี้ ก็จะสามารถทำการตรวจสอบทุกอย่างภายในร่างกายของอีกฝ่ายได้ในทันที
แต่ว่าหากทำเช่นนั้น ฉู่เหยาก็อาจจำเป็นที่จะต้องเปลื้องอาภรณ์ออกต่อหน้าหลงเฉิน ถึงแม้ว่าหลงเฉินต้องการที่จะทำเช่นนั้น แต่เกรงว่าหลังจากนี้เขาคงจะตกอยู่ในร่างแหใหญ่อีกครั้งอย่างแน่นอน
