ฉู่เหยาเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ที่แม้จะแสดงนิสัย“ป่าเถื่อน” ต่อหน้าผู้คน แต่กลับไม่เคยเปิดเผยนิสัยแท้จริงออกไป ไม่อาจที่จะที่ทำตัวเหมือนกับสามัญชนคนธรรมดาได้อย่างอิสรเสรี แต่วันนี้หลงเฉินได้หยิบยื่นโอกาสดีเช่นนี้แก่นาง นางย่อมไม่ปล่อยให้หลุดลอยไปอย่างแน่นอน
ฉู่เหยาคล้องไปที่แขนของหลงเฉิน ดวงตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเหลือล้น ท่าทางเช่นนี้ทำให้หลงเฉินใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกจากอกอย่างไรอย่างนั้น เขาได้ตอบรับออกไปอย่างเต็มใจ
หลังจากตบปากรับคำไป หลงเฉินก็เริ่มเกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมาอย่างถึงที่สุด เขาประเมินความหมายของการเดินเล่นของฉู่เหยาต่ำเสียจนเกินไป
นางพาเขาเดินไปทั่วทั้งจักรวรรดิอยู่รอบหนึ่ง ไม่ว่าจะมองไปที่ใดก็สะดุดสายตาคู่งามนั้นไปเสียหมด ฉุดกระชากลากดึงแขนของหลงเฉินเข้าที่นั่นทีออกที่นั่นที่
กลิ่นหอมที่ประทับไว้บนร่างกายของฉู่เหยานั้นเป็นกลิ่นที่เฉพาะตัว สามารถสัมผัสความรู้สึกบางอย่างที่ถูกส่งผ่านมาจากมืออันขาวผ่องที่กำลังไกวแกว่งไปมา ทันใดนั้นเองหลงเฉินก็ได้หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันแล้วชักมือฉู่เหยาไปยังแผงลอยเล็กๆ แผงหนึ่ง
