เมื่อหลงเฉินกล่าวจบ เขาก็ได้เทโอสถนั้นออกมาหลายหยดแล้วก็ลูบฝ่ามือไปมา จากนั้นก็ชโลมไปที่ใบหน้าของเขา เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็มีขนคิ้วที่หนาดกดำและผิวพรรณคล้ำขึ้น กลายเป็นคนอื่นไปอย่างสิ้นเชิง
ฉู่เหยายินดีขึ้นมายกใหญ่ “หลังจากนี้ข้าก็จะสามารถเจอกับเจ้าได้ง่ายขึ้นแล้ว”
ทันทีที่กล่าวจบฉู่เหยาก็ได้นำโอสถเหลวชโลมไปทั่วใบหน้าเช่นกัน เมื่อโอสถเหลวได้เข้าไปใกล้ผิวหน้าก็เริ่มก่อตัวเป็นชั้นผิวหนังอีกชั้นหนึ่งที่สามารถควบคุมรูปร่างของมันได้ เพียงแค่อึดใจเดียวการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวก็ได้หยุดลง ปรากฏเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
ฉู่เหยามองเข้าไปยังกระจกเงาพบกับใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง จนอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
กระชับตัวเข้าไปที่แขนของหลงเฉิน แล้วกล่าวออกมาด้วยอาการดีอกดีใจ “หลงเฉิน พวกเราไปเดินเล่นกันเถิด ตั้งแต่ที่ข้าเติบใหญ่มาจนป่านนี้ยังไม่เคยได้เดินเล่นตามท้องถนนเลย”
