แต่เมื่อพบว่าใบหน้าของหลงเฉินเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจังถึงเพียงนั้น ฉู่เหยาก็กลับคืนสู่อารมณ์ที่เป็นปกติขึ้น “ข้าก็ไม่ได้คิดจะกล่าววาจาล้อเล่นกับเจ้าเช่นเดียวกัน ข้านั้นชำนาญทักษะยุทธ์มากมาย ไม่เชื่อเจ้าก็ดูสิ”
ฉู่เหยายื่นมืออันขาวผ่องออกมา เกิดพลังความร้อนขึ้นวูบหนึ่งจากนั้นก็ปรากฏประกายแสงสีแดงขึ้นมาบนฝ่ามือนั้น
“เปรี้ยง”
ในพริบตาเดียวที่ฝ่ามือนั้นแนบไปที่ลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ก็เกิดความสั่นไหวไปมา ใบไม้ร่วงหล่น ลำตันห่อเหี่ยวร่วงโรย ในขณะที่นางถอนมือออกมาก็ได้ปรากฏรอยประทับของฝ่ามืออยู่ที่ต้นไม้ใหญ่นั้น
“เห็นหรือยัง? นี่ถือเป็นทักษะยุทธ์ขั้นสูงระดับมนุษย์เชียว ฝ่ามือเมฆาเพลิง เป็นอย่างไรบ้าง ตกใจขึ้นมาแล้วสิ” ฉู่เหยามองมาที่หลงเฉินที่กำลังปากอ้าตาค้างอยู่ ก็รู้สึกได้ใจขึ้นมาอย่างยิ่งยวด
หลงเฉินเพียงแสร้งทำเป็นตื่นตกใจขึ้นมาก็เท่านั้น นี่คือพลังทำลายล้างของทักษะยุทธ์นี้อย่างนั้นหรือ? ต่อให้หลงเฉินไม่ต้องใช้พลังออกมาก็ยังพอที่จะโค่นล้มต้นไม้ลงได้ภายในหนึ่งฝ่ามือ
“อือ น่าดูอย่างยิ่ง” หลงเฉินพยายามวิจารณ์ออกมาอย่างเป็นกลาง การแสดงท่วงท่าของฉู่เหยานั้นลื่นไหลเป็นอย่างมาก
