ทันใดที่ใบหน้าของฉู่เหยาวางแนบบนอกของหลงเฉิน ร่างกายของเขาก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? หลงเฉินไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ตัวแข็งทื่อเสียยิ่งกว่าท่อนไม้อย่างไรอย่างนั้น
“ฉ่า”
ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของฉู่เหยาได้เงยขึ้นมองไปยังสีหน้าที่กำลังแตกตื่นของหลงเฉิน นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มร่าขึ้นมา แล้วกล่าวออกมาอย่างเสียดสีว่า “เจ้าคนเลว เมื่อวันก่อนยังไล่ทุบตีชาวบ้านอย่างเคร่งขรึมราวกับพยัคฆ์ร้ายแยกเขี้ยว แต่บัดนี้กลับกลายเป็นลูกแมวไปได้กัน”
หลงเฉินทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะกล่าววาจาใดออกมาเช่นกัน จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างทันควัน “ฉู่เหยา ข้าไม่เห็นว่าเจ้าเป็นคนนอก ตอนนี้ข้าจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้ทักษะยุทธ์ระดับสูงอย่างจริงจัง”
ฉู่เหยาคลายใบหน้าที่ร้อนผ่าวลงพร้อมกับมองค้อนไปยังหลงเฉินครั้งหนึ่ง ไม่ใช่คนนอกในที่นี้ก็คือ “คนใน” นั่นเอง แต่นางเข้าใจผิดเกี่ยวกับความหมายในวาจาของหลงเฉินไปเอง
