“เอ๊ะ เหตุใดจึงมองด้วยสายตาเช่นนั้นกัน เจ้าเกิดความสงสัยในวาจาของข้าเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ?” ฉู่เหยาชักสีหน้าด้วยความโกรธเคืองขึ้นมาในทันที
“เจ้าผิดแล้ว วาจาของเจ้าไม่ได้น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ควรจะเรียกว่าไม่น่าเชื่อเลยด้วยซ้ำไป” หลงเฉินหัวเราะฮาฮาแล้วกล่าวออกมา
“เจ้าน่าโง่! รับฝ่ามือไปซะ” ฉู่เหยาส่งเสียงร้องดังแล้วก็ได้ยกฝ่ามือข้างหนึ่งฟาดไปที่หลงเฉิน
ผัวะ!
ฝ่ามือของฉู่เหยาได้ฟาดลงกลางอกของหลงเฉินอย่างเต็มแรงจนเกิดเสียงปะทะที่ดังสนั่นขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีการไหลเวียนพลังลมปราณ แต่ก็ถือว่ามีอานุภาพอย่างรุนแรงนัก
“เจ้า……เหตุใดจึงไม่หลบเล่า?” ฉู่เหยาคิดไม่ถึงว่าหลงเฉินจะรับการโจมตีนั้นอย่างยิ่งเฉย
“หากข้าหลบ เจ้าก็จะตีพลาด เช่นนั้นก็ไม่มีความหมายอันใด” หลงเฉินยิ้มเล็กน้อย บัดนี้มีมือที่ขาวผ่องได้วางอยู่ที่หน้าอกของเขา แม้ว่าจะมีอาภรณ์ปิดกั้นเอาไว้อยู่ชั้นหนึ่ง แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกประหลาดบางอย่างส่งผ่านเข้ามา
“หลงเฉิน……”
ฉู่เหยามองไปที่หลงเฉินอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ภายในใจกลับเกิดความอบอุ่นขึ้นมาเป็นสาย พลันก็ค่อยๆ โน้มตัวลงแล้วใบหน้าก็เข้าซบเข้าไปที่แผงอกของหลงเฉิน
