“หลงเฉิน เป็นอะไรไป เจ้ามีความในใจอย่างนั้นหรือ?” ฉู่เหยาถามขึ้นเมื่อพบว่าหลงเฉินไม่ได้สนใจสิ่งใดเหมือนเช่นเคย
เมื่อพบเห็นฉู่เหยามองมาด้วยท่าทีเป็นห่วงเป็นใยก็ทำให้หลงเฉินเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ถึงแม้ว่าจะเคยพบฉู่เหยาเพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม อีกทั้งยังไม่อาจทราบได้ชัดเจนว่าเป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่
แต่การได้รับสัมพันธ์อันดีเช่นนี้กลับให้ความรู้สึกที่ถือว่าคุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง เป็นความรู้สึกที่ยากจะกล่าวออกมาได้
หลงเฉินเกิดความหวั่นไหวขึ้นเมื่อมองไปที่ใบหน้าที่แสนงดงามนั้น “ข้านั้นเจอกับความยุ่งยากขึ้นมาแล้วอย่างหนึ่ง ตอนนี้ข้าต้องการที่จะฝึกยุทธ์ที่อยู่ในระดับสูงขึ้นกว่านี้”
“หากเจ้าต้องการที่จะฝึกยุทธ์ เจ้าก็มาหาข้าสิ ข้าไม่เก็บค่าเล่าเรียนหรอก” ฉู่เหยาทอแววตาเป็นประกายแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมา
“ข้านั้นมีความชำนาญทักษะยุทธ์ทั้งหมดสิบสามชนิดเลยนะ ผู้คนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวว่าข้านั้นมีพรสวรรค์ระดับแนวหน้าเลยทีเดียว”
“ชำนาญ” ทักษะยุทธ์ทั้งหมดสิบสามชนิดอย่างนั้นหรือ? หรือว่าจะมีไว้ใช้เพื่อที่จะถกวาจาในการทุบตีกับชาวบ้านเพียงเท่านั้น? หลงเฉินเกิดความสงสัยขึ้นมา
