ที่น่าประหลาดใจกว่าเส้นลมปราณที่มีเพียงสี่เส้นนั้นก็เห็นจะเป็นกล้ามเนื้อที่มีเนื้อเยื่อเกือบทั้งหมดเชื่อมรวมเอาไว้ด้วยกัน คล้ายกับว่าเป็นเนื้อเยื่อที่ได้ตายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่จะกล่าวว่าตายไปแล้วเสียทั้งหมดก็ไม่ได้ หลงเฉินสามารถสัมผัสถึงพลังไอร้อนที่ไหลเวียนเข้ามาคล้ายกับเนื้อเยื่อเหล่านั้นกำลังจำศีลอยู่ อีกทั้งยังมีการซึมซับของเนื้อเยื่อก่อนแล้วจากนั้นก็คงอยู่ในสภาวะกึ่งตายต่อไป
อาหมานผู้นี้คือสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง หลงเฉินพยายามครุ่นคิดเป็นร้อยเป็นพันครั้งก็ไม่อาจจะคลี่คลายข้อสงสัยได้ แต่ก็คิดออกมาได้เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น
“อาหมาน ข้าจะถามเจ้าว่าเจ้าไม่เคยกินอิ่มมาก่อนเลยใช่หรือไม่” หลงเฉินถามขึ้นอย่างทันควัน
“มีนะ อยู่ที่บ้านเกิด ข้ากินได้อิ่มหนำอย่างยิ่ง” อาหมานส่ายหน้าแล้วตอบกลับ
“อย่าได้โกหกข้า” หลงเฉินขมวดคิ้วเข้าหากัน
“อา โดยมากแล้วหากข้ากินอิ่มได้เพียงครึ่งหนึ่ง ข้าก็ถือว่าพอใจมากแล้ว” อาหมานไม่กล้าที่จะปิดบัง
